Er was eens een kind dat er niet kon
aan wennen ter kerke te gaan,
Dat elke zondag iets verzon
om de weg naar het veld in te slaan.
De moeder zei: de kerkklok slaat,
volg haar bevel nu zonder dralen,
Als jij niet in haar richting gaat,
komt zij naar jou om jou te halen.
Het kind dat denkt de kerkklok hangt
daar boven het gestoelte, was
Bijna op de veldweg aanbeland,
alsof hij wegliep uit de klas.
De kerkklok, kerkklok slaat geen slag,
wat moeder zei was maar een kwakkel,
Maar 'k schrik me rot, daar achter mij,ach
Komt die kerkklok aangewaggeld.
Ze waggelt snel, niet te verstaan!
Het arme kind door angst bevangen
Loopt, als in een droom nu, af en aan;
De kerkklok zal het weldra vangen.
Maar in een mum van tijd rent hij,
behendig, ijlings, bliksemsnel
Door veld en bos en door de wei
Naar waar de kerk staat, de kapel.
Op zon- en feestdag denkt het echt
Terug aan hoe het ging die dag.
Het hoeft geen tweede keer gezegd,
Het gaat van bij de eerste slag.
Johann Wolfgang von Goethe